ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε που συνάντησα τον πατέρα του Τάσου Ισαάκ και την κόρη του, Αναστασία, παραμονές του μνημόσυνου του, τον Αύγουστο του 2008, στο πλαίσιο δημοσιογραφικού ρεπορτάζ. Ο Ισαάκ Ισαάκ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σήμερα για να συναντήσει το γιο του στον κόσμο των αγγέλων, κουβαλούσε το βαρύ φορτίο της απώλειας του γιου του μεν, με περηφάνεια και λεβεντιά δε. Ντυμένος στα μαύρα, ένας λεβεντάνθρωπος μιλούσε με συγκίνηση για το γιo του. «Χαλάλι η θυσία του γιου μας φτάνει να λυτρωθεί η Κύπρος μας», είχε πει εκφράζοντας αισθήματα φιλοπατρίας και αυταπάρνησης. Μαζί του, η Αναστασία, το μικρό «χελιδονάκι» τότε 12 χρονών (σήμερα 16 χρονών) καταλάβαινε πολλά αλλά προτιμούσε να μην μιλήσει. O χαμός του ηρωοτόκου Ισαάκ Ισαάκ βυθίζει στη θλίψη και στο πένθος ολόκληρη την επαρχία Αμμοχώστου και τον κυπριακό ελληνισμό. 

Οι εικόνες που αντίκρυσε ο κυπριακός ελληνισμός αποτρόπαιες το καλοκαίρι του 1996 όταν δολοφονήθηκε ο Τάσος Ισαάκ. Εικόνες που δεν τις χωρά ο ανθρώπινος νους. Δεν αρμόζουν στο ανθρώπινο είδος.

Ακολουθεί το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Π»:

 

 

 

 

Οι δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού δεν ξεχάστηκαν. Και ας πέρασαν κιόλας 12 χρόνια από τότε. Μνημονεύονται με κάθε ευκαιρία και αφυπνίζουν από το λήθαργο. Το «δεν ξεχνώ» αφορά πλέον και τους δύο αυτούς νέους, των οποίων το νήμα της ζωής κόπηκε τόσο άδικα και τόσο απάνθρωπα από εγκάθετους του κατοχικού καθεστώτος τις ταραγμένες μέρες του Αυγούστου του 1996.

Ούτε ο «Πολίτης» ξεχνά τη θυσία τους. Με αφορμή τη 12η επέτειο της δολοφονίας τους συναντήσαμε στο Παραλίμνι τους γονείς και το «χελιδονάκι» του Τάσου Ισαάκ. Ψηλή, όμορφη και γεροδεμένη σήμερα, η 12χρονη Αναστασία μαθαίνει και καταλαβαίνει όλο και περισσότερα για τον πατέρα της και τη θυσία του. «Θα έλθει η στιγμή που θα έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη για όλα αυτά», μας λέει ο παππούς της. Η μητέρα του Τάσου στέλνει το μήνυμα πως μόνο με λύση του Κυπριακού και δικαίωση της Κύπρου θα μπορέσει να πει «χαλάλι η θυσία του γιου μου».

 

Η πρώτη συνάντηση
Ο Ισαάκ Ισαάκ είναι ακόμα ντυμένος στα μαύρα, και θα τα φορεί ίσως για πάντα. Η μακριά άσπρη γενειάδα του εξακολουθεί να συγκινεί το συνομιλητή του και να τον εισάγει στο πένθος για τη διαρκή απώλεια. Τον συναντήσαμε στο ιδιόκτητο εστιατόριο της οικογένειας. Εκεί και η μητέρα του Τάσου, η οποία πρόσεχε το μικρό Τάσο, τον εγγονό της.

«Την περασμένη Δευτέρα γέννησε η κόρη μου αγοράκι και θα το βαφτίσουμε Τάσο. Περιμέναμε και θέλαμε να γεννηθεί το μωρό στις 11 Αυγούστου, την ημέρα που σκότωσαν το γιο μου», μας εξομολογείται συγκινημένη, αλλά και με ένα αδιόρατο χαμόγελο.

Λίγο αργότερα έρχεται η μικρή Αναστασία. Τη θυμόμουν μικρούλα από φωτογραφίες εκείνης της εποχής, με μαύρα μακριά σγουρά μαλλιά και αθώα μάτια. Μπροστά μου όμως είδα με χαρά μια όμορφη κοπέλα. «Θα γίνει 12 χρονών στις 17 Σεπτεμβρίου. Έχει μεγαλώσει πια», μας λέει ο κύριος Ισαάκ με καμάρι. Την παρατηρώ και ο παππούς της διαβάζει τη σκέψη μου: «Είναι ο ίδιος ο πατέρας της, έτσι δεν είναι;». Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου και ο κύριος Ισαάκ συμπλήρωσε: «Θα έρθει η στιγμή που θα ανοίξει τα χαρτιά της η Αναστασία. Μπορεί τώρα να μην καταλαβαίνει πολλά πράγματα και να μην είναι σε θέση να μιλήσει για αυτά αλλά θα έρθει η στιγμή που θα έχει πολλά πράγματα να πει και θα έχει κατασταλαγμένη άποψη».

Αισθήματα υπερηφάνειας
«Αισθανόμαστε πολύ περήφανοι επειδή, αν και πέρασαν 12 χρόνια, ο κόσμος και οι δημοσιογράφοι μας τιμούν, μας αναζητούν και αναγνωρίζουν τη θυσία του γιου μας», δηλώνουν οι γονείς του Ισαάκ.
«Ωστόσο, θα νιώσουμε δικαιωμένοι μόνο όταν λυτρωθεί η Κύπρος και βρεθεί λύση. Τότε μόνο θα πω πήγε χαλάλι η θυσία του γιου μου», δηλώνει εμφανώς συγκινημένη η μητέρα του Τάσου.

Δικαίωση από ΕΔΑΔ
Στις 23 Ιουνίου 2008 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μετά από 12 χρόνια έκρινε ένοχη την Τουρκία για παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη ζωή, καθώς και για παραβίαση του άρθρου 2 αναφορικά με την παράλειψη διεξαγωγής αποτελεσματικής έρευνας για τις συνθήκες θανάτου των Ισαάκ και Σολωμού. Ο κ. Ισαάκ νιώθει ότι δικαιώθηκε, αφού ακόμα και οι ανώτατοι δικαστές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναγνώρισαν το αποτρόπαιο έγκλημα που έγινε εις βάρος των δύο αθώων νέων. Σχολιάζοντας το ποσό των αποζημιώσεων που έλαβαν οι συγγενείς των θυμάτων, η κ. Ισαάκ είπε: «Τα λεφτά δεν έχουν αξία για μας. Σημασία έχει που η Τουρκία καταδικάστηκε».
Και συμπληρώνει: «Με τη δικαίωσή μας στη δικαστική διαμάχη νιώσαμε ανακούφιση, γιατί ήταν μια ψυχοφθόρα διαδικασία που μας κούρασε και ψυχικά αλλά και σωματικά».

Στο μνημόσυνο των ηρωομαρτύρων, το οποίο πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή, εκφώνησε λόγο ο Λουκής Λουκαΐδης, τέως δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστήριου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ο κ. Ισαάκ μάς είπε ότι ο κ. Λουκαΐδης ήταν ο άνθρωπος-κλειδί για το νομικό αυτό ζήτημα. Παρακολούθησε όλη τη διαδικασία και ενίσχυε ψυχολογικά τις οικογένειες.

«Αφύπνισαν την Κύπρο»
Έχει ενδιαφέρον η άποψη του κ. Ισαάκ για το Κυπριακό και τις προσπάθειες επίλυσής του. «Το Κυπριακό… είχε κοιμηθεί και είχε βαλτώσει την περίοδο πριν τις δολοφονίες του Ισαάκ και Σολωμού. Μετά από αυτά τα εγκλήματα, το Κυπριακό επανήλθε στο προσκήνιο. Ο Τάσος και ο Σολωμός έδειξαν το δρόμο». Ωστόσο, ερωτώμενος αν θα βρεθεί επιτέλους λύση για το Κυπριακό φαίνεται ότι είναι δύσπιστος: «Μα πώς να βρεθεί λύση; Εδώ η Τουρκία δεν αποκάλυπτε τους 30 δολοφόνους για το έγκλημα και τη δολοφονία του γιου μου, πώς θα δείξει καλή θέληση για τη λύση του Κυπριακού; Δεν υπάρχει λύση», δηλώνει.

Προδομένος
Ο κύριος Ισαάκ αισθάνεται προδομένος από τη συμπεριφορά ορισμένων Κυπρίων: «Οι ίδιοι οι πρόσφυγες κάνουν τουρισμό στα κατεχόμενα. Είναι δυνατόν; Προδίδουν την πατρίδα μας, παίζουν χαρτιά, πάνε στο καζίνο, απολαμβάνουν τα εστιατόρια της απέναντι πλευράς. Δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό τους. Πώς μπορούν να ξεχνούν; Πώς μπορούν να συγχωρούν; Προφανώς, αυτούς τέτοιες θυσίες δεν τους αγγίζουν».

Το μνημείο

Το μνημείο που αφιερώθηκε στους δύο σύγχρονους ήρωες αποτελεί πρωτοβουλία του Δήμου Παραλιμνίου και αποπερατώθηκε πριν 15 μέρες με σχέδια του αρχιτεκτονικού γραφείου του Πεύκιου Γεωργιάδη, μας δήλωσε ο δήμαρχος Παραλιμνίου, Ανδρέας Ευαγγέλου. Τα αποκαλυπτήρια θα πραγματοποιηθούν προσεχώς. Ο κ. Ισαάκ δηλώνει ότι το συγκεκριμένο μνημείο έπρεπε να γίνει για να μείνει στην ιστορία του Δήμου Παραλιμνίου. Υποστήριξε, μάλιστα, μιλώντας στον «Π» ότι, ενώ το θέμα του μνημείου επί δημαρχίας Νίκου Βλίττη βρισκόταν στην αφάνεια και δεν προχώρησε, ο κ. Ευαγγέλου αμέσως μετά την εκλογή του το 2006 «ανέσυρε» το θέμα και δρομολόγησε με σεβασμό και διακριτικότητα την ολοκλήρωση του μνημείου.

Ο άγνωστος χαρακτήρας του Τάσου Ισαάκ
Ο πατέρας του ήρωα μάς αποκάλυψε κάποια γεγονότα που πιστοποιούν τα στοιχεία ηρωισμού και παλικαριάς στο χαρακτήρα του. Από μικρός ήταν χαμογελαστός, πρόθυμος, «έξω καρδιά», προστατευτικός, σωστό παλικάρι. Όταν ήταν ακόμα στρατιώτης, 17,5 χρονών μάλιστα, το “σκασε από το στρατώνα του στη Δερύνεια, πέρασε τα συρματοπλέγματα και πήγε στο τούρκικο φυλάκιο στα κατεχόμενα. Γεμάτος ορμή και αγανάκτηση κατέβασε την τούρκικη σημαία από τον ιστό, γιατί ποτέ δεν παραδέχτηκε την τουρκική κατοχή. Όταν το αντιλήφθηκε ο διοικητής του λόχου του θύμωσε πολύ για την παράτολμη ενέργειά του. «Θα σε πάω στρατοδικείο. Μην ξανακάνεις κάτι τέτοιο», τον απείλησε. Όταν κόπασε η οργή του Κρητικού διοικητή, τότε πήγε κοντά του και του ψιθύρισε στο αυτί: «Τέτοιους άντρες θέλω. Είσαι δυνατός και παλικάρι όπως στην πατρίδα μου. 30 Τάσους να είχε η Κύπρος, δεν θα τολμούσε να πατήσει ούτε ένας Τούρκος σε τούτο το νησί».
Μια άλλη φορά, είχε επισκεφτεί το εστιατόριο της οικογένειας του Τάσου μια γυναίκα από την Αχερίτου η οποία αναγκάστηκε να αφαιρέσει το στήθος της λόγω προβλημάτων υγείας και επρόκειτο να κάνει μια επέμβαση την επόμενη εβδομάδα. Όταν το εξομολογήθηκε αυτό στον Τάσο, ο οποίος εξυπηρετούσε τους πελάτες, τον συγκίνησε και την επόμενη εβδομάδα πήγε στην κλινική που βρισκόταν για να της συμπαρασταθεί και να την στηρίξει ψυχολογικά.

Share

About Author

Ελευθερία Σωφρονίου

(1) Reader Comment

  1. Κάθε φορά που συναντούσα στην Εκκλησία τον πατέρα του ήρωα Τάσου Ισαάκ, τον κοίταζα με δέος και συνειρμικά μου θύμιζε τους Σφακιανούς της Κρήτης. Τα Σφακιά μαζί με το Σούλι και τη Μάνη είναι τα τρία ελληνικά χωριά που έμειναν απόρθητα τον καιρό της οθωμανικής αυτοκρατορίας και Τούρκου ποδάρι δεν τα πάτησε ποτέ.

    Ο σεβάσμιος γενειοφόρος με τα μαύρα ρούχα, όμοιος με τους μαυροφορεμένους Κρητικούς, που πενθούσαν τη σκλαβιά της Κρήτης, ξεπετάχτηκε από τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη για να πενθήσει το γιο του που τον ταύτισε με τον πόνο της Κύπρου.

    Τώρα συνειδητοποίησα γιατί αυτός ο αγέρωχος άνθρωπος γέννησε την ηρωική μορφή του Τάσου Ισαάκ.
    Ας είναι αιώνια η μνήμη τους.